I.
Nevbahâr oldu açıldı gülşen-i dil nûr O’dur,
Her görünen vech-i pâkinden gelen hep O’dur.

Erguvân renginde yandı sînede aşkın şerâr,
Her kıvılcım söyler âlemde zuhûr eden O’dur.

Kesret içre kaybolan gönlüm arar dâim seni,
Her zeremde zâhir olan sırr-ı mutlak hep O’dur.

Beyzâ sandım ben bahârı, nûr imiş ser-tâ-ser,
Giydiren sensin beni, varlık dediğim hep O’dur.

Bir demet oya değil maksûd-ı dil ey cân-ı cân,
Her tecellî kâfidir, zîrâ görünen hep O’dur.

Sustu Bergüzâr, bitti söz nevbahârın sırrında,
Söyleyen sensin yine, kul dediğin hep O’dur.

II.
Gül açar her dem gönülde, bâğ-ı dilde nûr O’dur,
Cümle eşyâda tecellî eyleyen mestûr O’dur.

Şem‘-i aşkınla yanar pervâne-veş bu cân u ten,
Her harâret, her kıvılcım, her yanan mahzûn O’dur.

Kesretin âlâmı içre gezdirir Hak kulunu,
Perde perde kaldırınca görünen makbûl O’dur.

Sandım ayrı varlığım var, ben dediğim bir hayâl,
Ayn-ı hakîkatte baksam görünen meçhûl O’dur.

Ne bahârın ne hazânın hükmü yoktur ârifa,
Her mevsimde cilve kılan, hükmeden mevsûl O’dur.

Düşdü dil bu sırr-ı vahdet bahrine Bergüzâr gibi,
Söyleyen, susturan, hem dinleyen hep O’dur.

III.
Bir nefeslik benliğim vardı, o da mahv oldu bugün,
Sînede kalan ne varsa, hep silindi, hep O’dur.

Seyr ederken kendi zannımda nice yollar yürüdüm,
Her adımda anladım ki varan ile yol O’dur.

Aynada gördüm cemâlin, sandım ayrı bir yüzüm,
Perde kalkınca göründü bakan, bakılan O’dur.

Bir nida geldi derûndan: “Sen kimsin?” dedim sustum,
Söyleyen de söyleten de, sus deyip duran O’dur.

Ne duâ kaldı dilimde ne niyazım ne sözüm,
Âh eden, âhı duyan da, lutfeden ihsân O’dur.

Bergüzâr düştü bu sırra, yokluğa erdi nihâyet,
Yokluk içre var olan tek, dâimâ sultân O’dur.




Gönül Adıgüzel Dural