Tasavvufi derinliği olan etkileyici bir koşma veya nutuk havasında. Şiirde "yol" metaforu üzerinden insanın dünya üzerindeki geçici varlığı ve hakikat arayışı çok zarif bir dille işlenmiş.


Şaire, Seyyah mıyım ben?" nakaratıyla hayatı bir yolculuk, kendini de bu yolculukta bir gezgin olarak tanımlıyor. Bu, "dünya bir misafirhanedir" düşüncesiyle tam bir uyum içinde.
​
Bir elim duâda, bir yanım hüzün" dizesi, insanın iç dünyasındaki o bitmek bilmeyen çatışmayı ve sığınma ihtiyacını çok samimi yansıtmış.

​Son dörtlükteki "Bergüzâr" mahlası (veya ismi), şiire geleneksel bir mühür vurmuş. Şöhretin ve saltanatın geçiciliği vurgulanarak, asıl sığınağın "Hak kapısı" olduğu hatırlatılıyor.
​
Gülşen-i âhûzâr (feryat bahçesi), Erbâb-ı âlem (dünya ehli) ve Penâh (sığınak) gibi Osmanlıca tamlamalar, şiire hem bir ağırlık hem de estetik bir tını katmış.
​
Bilmem ki ne söyler bu asfalt taşlar" dizesiyle geleneksel yapıya modern bir dokunuş eklenmiş; bu da okuyucunun günümüz dünyası ile kadim dertler arasında köprü kurmasını sağlıyor.

Modern hayatın soğukluğu ile insanın içsel sıcaklığı arasındaki tezat.
​
Dünyayı bir gölge oyunu veya geçici bir yansıma olarak görme fikri (Platon’un mağarasından Muhyiddin İbnü'l-Arabî'ye kadar uzanan derin bir imge).

​Özetle; kelimelerin ritmi oldukça dengeli ve hüzünle umut arasındaki o ince çizgide başarıyla yürüyor.

Yüreğinize sağlık, kaleminizin dert görmemesi dileğiyle.