Sevdiğim ikinci insansın sen,
İlkinin yerini alman mümkün değil.
O öğretti bana en başta sevmeyi,
O öğretmese, o tutmasa elimden;

İnan seni sevecek o kalbi bulamazdım.
​Mecburiyetten sevdim ben ilkini,
Ama hiçbir mecburiyet bu kadar sevilmedi.
Onun iyiliğiyle tutundum hayata,

Onun şefkatiyle kurdum bu dünyayı;
Sana kadar gelen bu yolu o temizledi.
​Kıyaslamak değil niyetim, sadece vefa,
Onun bıraktığı iz silinmez bir derinlik.

Ben o ilk sevgiyle kuşandım sabrı,
Ondan aldım ruhumdaki her bir rengi;
Sende solacağını bilemeden sevdim seni.
​Öyle bir bağdı ki benimkisi ilkiyle,

Sanki nefesimi onun göğsünde aldım ilk kez.
Dünyayı onun gözünden görüp tanıdım,
Adımı onun sesinden duyunca inandım;
Ben aslında her şeyimle onda doğdum.

​Şimdi sende bulduğum bu yabancı durak,
Neden bu kadar ağır ve neden bu kadar soğuk?
O beni her gün yeniden yaşatırken,
Sen içimdeki o bitmez tükenmez hevesi,

Sessizce, hiç acımadan çekip aldın benden.
​Sevdiğim ikinci insansın sen,
Ama bu sevgi bir enkazın üzerinde duruyor.
Onun merhametiyle filizlenen o ruhu,

Onun yaşatmak için ömrünü verdiği beni;
Onda doğdum ben, ama sende öldüm.