Değerli Osman Akçay Bey.
İlim insanı gözüyle bakınca tabiata ve insana, her şey daha farklı bir değerin bütünü, bütünün yansıması benzer parçasını aşikâr ediyor.
Şiirin başlığı aslında şiirin aynası, özeti, bir kelimelik tanımı.
Ne olduğunu bilmiyordum. Biraz araştırınca şiirin özüne inmek daha kolay oldu. Şiirde vurgulanan gerçeğe ulaşmak daha çok âyân oldu.
Her görünen parçacık, asıl olanın bir yansıması, benzer parçası imiş.
Ufacık bir çekirdek, kendi içinde aslının özünü saklıyor. Sonra da filizlenip aslına benziyor.
Her damla, ummanın ufacık bir zerresi, bütünleşip umanının kendini oluşturuyor, çekirdek gibi.
Her bir varlık ve özellikle insan da özünde aslını barındırıyor.
Ufacık bir nufte ki, Yaratan’ın ihsanı, bahşettiği varlığı, tasavvufi düşünce ile kendi yalnızlığından kurtulmasına vekil kıldığı özü diyebiliriz.
.
Bu konuyla ilgili olarak Divan Şairi Nabi bir beyitinde şöyle der:
“Zehî hâlık ki kemter nutfe-i nâçîzden etmiş
Kıbâb-ı bârgâh-ı çarha sığmaz kimseler peydâ.”
(Yüce Yaratıcı önemsiz, basit bir damladan (meni)i göklere sığmayacak ve gökleri mekân edinecek kimseler (insanlar) yarattı.
.
İşte işin sırrı, tasavvufî yanı burada.
Fraktal-ı Aşk:
Aşkın uyumlu benzerliği, döngüsü, yansıması. Damlaların bütünü ummanı, hücrelerin bütünü insanı oluşturur.
Ol sebepten insanı aşk ile sevmeli, insana Yaratan’dan ötürü değer verilmeli.
Tabii Allah’ını kitabını bilene ve iman edip inanana…
Farklı bir bakış açısı ile ilmî bir şiir olmuş. Hem ilmî, hem tasavvufî anlayışa birebir uygun bir şiir.
Rabbim inananlara o kadar misal vermiş ki, gören gözlerle bakan görür gerçeği.
Şiir ruhunuz, ilmî gerçekliğiniz daim olsun.
Saygı ve selamlarımla.