Meleğim...
Sessizce adını fısıldar oldum, esen her rüzgara,
Eksik kalan yanımı sığdıramadım hiçbir zamana.
Ne yapsam nafile, sensizlik bir kördüğüm içimde,
İsmin yankılanır durur, kederli her gecemde...

Çaresi yok bu sevdanın, biliyorum geçmeyecek,
O gözlerine bakmadan, güneş doğmayacak.
Kalbimdeki bu yara, sadece seninle iyi olacak...

Sensizliğin soğuk rüzgarı sararken her yanımı,
Ellerim boşlukta arar, o sıcak bakışını.
Veda etmedim aslında, gitmedim ben bu aşktan,
İnan ki kopamadım, o eşsiz kokundan.
Yorgunum ama hâlâ umudum sende saklı,
Olmasa da yanında, kalbim sana bağlı.
Ruhumun tek durağı, evim, yuvam, nefesim,
Unutma sakın, bu "garip aşık" hep senin...
Mutluluğum seninle başlar, seninle biter meleğim...

Farkında mısın, her nefesim seninle başlar,
Aşkın gönlümde diner, o gözlerindeki yaşlar.
Tüm yollar sana çıkar, kilitli olsa da kapılar,
Meleğim, sensizliğin ağırlığı kalbimi dağlar.
Anla ki, bu garip aşık sensiz hep ağlar...

Karanlık odamın tek ışığı, hayalinle yaşarım,
Uçsuz bucaksız hasretinde, kendimi aşarım.
Ruhumun en kuytu yerinde, adını hep anarım,
Unutmak değil, varlığına her gün yeniden yanarım.
Şimdi uzaklarda olsan da, kalbim seninle atar,
Çaresiz bekleyişlerim, içime bir kor gibi batar.
Uzak durma ne olur, bu hasret artık beni yakar...

İBRAHİM KAVAL
11.04.2026