Sesimi alışılmış yerinden söküp
başka bir göğe astım bu gece.
Ay yerinde durmadı,
yıldızlar uslu değildi;
ben de değildim zaten.

Bir çiçeğin açışını tersinden sevdim,
önce soluşuna dokundum,
sonra tomurcuğa inandım.
Çünkü her başlangıç
biraz bitiş kokar içimde.

Rüzgârla konuşmadım bu kez,
rüzgâr oldum.
Saçlarına değil
suskunluğuna değdim.

Aşkı bildiğim yerden değil
bilmediğim bir sokağın kıyısından çağırdım.
Adını koymadım,
çünkü adı olan her şey
biraz eksilir.

Kalbim,
alışılmış bir şarkıyı bozup
yeni bir makam buldu kendine.
Ne tam hüzün
ne de sevinç.
İkisi arasında
ince bir çizgide yürüyen
çıplak bir şiir.

İşte bu yüzden
değişik bir lirizm bu;
gözyaşını saklamayan
ama onu süslemeyen,
sevgiyi bağırmadan söyleyen
ve susarken bile
içinden çiçeklenen.

Biraz kırık,
biraz cesur,
biraz da sana değince
kendini yeniden icat eden..