Ki kimim ben?
Aşkın erbabı bir derviş…
Ki kimim ben?
Kinayelerin uzmanı gıybet erbapları bense
Kıyama durduğum her an
Ne beş vakit yeter bana ne de 24 saat
Kendimi bildim bileli
Rabbimle baş başa
Gelin görün ki
Muazzam bir Mümin olmak ne haddime?
Hani, anlatılan hikâyedeki o çoban misali:
Rabbine yakın
Yüreği saf ve temiz
Lakin çevirmeye yakalanabilirim
Çünkü ben
İyi niyetten ve güvenden bir de sevgiden
Hüküm giydim giyeli
Kıyılan içim
Gıybete duran nicesinden
Bana atılan taş ne ki?
Ömrümü yiyen şu son iki yılın yanında?
Ahkâmlar kesiyor çokbilmişler meclisi
Top yekûn da firar etmiş doğrular
Ben ki Doğrucu Davut
Kapısından kovulmadığım köy mü kaldı?
Hep mi uzak?
Hep mi zemheri?
Üşümüşlüğümü giderense bir içten bakış
Bir dua
Yanında soğuk da olsa o demli çay
Bilin ki en ucuzundan
Mühim değil asla
Bayat ekmeği katık yaparım
Bir tek can borcum var Mevla’ya
Varsın içmeyeyim lezzetli yayık ayran
İhtimamla yaşadığım
İtibarımı çalmakla iştigal her kim ise
Artık kimin arabasına binip de çalarken düdüğü
Ben hep ıslıklandım
Iskaladım da mutluluğu
En başta kendimi
İtibar ettikleri kadar nefrete ve ihanete ve kine
Sadece ellerim kirli
Tuttuğum kadar suyun altına
Alnımdaki akı kimse de çalamaz karaya
Karanlığa hürmeten
En çok da nefsine hürmet eden
Nefesimle baş başa
Ve Rabbimle
Vereceğim son nefesten de korkmazken
Korkmazken de bir Allah’ın kulundan
Adım insan
Kimine göre sefil kimine göre şair
Kimine göre hiçliğin ve yokluğun tam da ortasında
Belki de batmışken en dibe
Bense inancın doruğunda hissettiğim tüm kalbimle
Dilerim ve umarım ki çıkacağım düze, feraha
Bir kulum
Bir külüm
Bir gülüm
Gülüm/sememi çalanlara sözü söyleyecek olana
Çoktan havale ettim yaralı gönlü
Melekler omzumda
Melek olmuş güzel insanlar ise beklemede en başta
Annemin dualarına özlemim
Ve sahip olduğum güzel dostlarıma nasıl da şükrederim
Yalnız olmadığımı biliyorum artık…