Dur! gözlerine sözüm yetmiyor zaten
Düşler biriktirdiğim yıllarım boynumu büküyor
Sensiz gecelere verdiğim yeminler ellerimi bağlıyor,
Sarılmak için bile içimdeki duvarları yıkamıyorum

Gel… el olmuş teninden haz etmesem bile
Gözlerindeki hüznü sahiplenemem belki de
Acılarımı yarıştırmam, sana bağlamam
Acıyıp da çıkıp geldiysen, sen hata yaptın… Dur!

Sözlerim incitir diye sustuklarımı yırttım
Ucu yanan mektuplarım aşka değil, acıya denk
Söz verdim kendime düşmeyeceğim tekrar gözlerine
Kimliksiz, ruhsuz, acımasız bir ben yarattın… Ben!

Bak! Ufku izler gibi o denli boş bırakılmış içim
Tarifini soranlara: suçum yok, çok sevmiş de geç yine
Şimdi karşıma geçip pişman olmuş gibi durma
Gülümse… hayatımın en büyük ahını yaşatan kadın, sen!

Sesimi bir dirhem daha uzağa taşıyan iç dökümü
Son söz, son düş, son bir bakış için bu satırlar
Yıllarımı yoluna heba ettiğim her an için “şair” dediler

Hayatın en acı dersi:
seni unutmak için tükettim satırlarımı
Bana başka bir şey bırakmadın… sen.



Yunus Özkan