3
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
81
Okunma
Dokunma, ruhumun dehlizleri zaten birer harabe,
Yıkılmış surlarımda yankılanır o kadim bahane.
Her çatlakta bir ömrün sızısı, her taşta bin yara, Bu enkazın karanlığından çıkamam bir daha o sahte aydınlıklara.
Gözyaşıyla yoğrulmuş bu toprakta artık nevbahar açmaz,
Vefasızlığın boranı eser, hiçbir göçmen kuş buraya konmaz.
Sessizliğim bin yıllık bir yas, her nefesim derinden bir sızı,
Kendi küllerimin arasında saklıyorum o hiç dinmeyen acımızı.
Dokunma, bu virane artık benim son sığınağım, Kırılmış kanatlarımla tutunduğum o metruk durağım.
Sadece anıyorum gidenleri, yitip giden o mahzun hayalleri,
Zira bir güne sığmaz bu keder, kaplamış bütün mevsimlerim.
07 03 2026
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz