4
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
82
Okunma
Yokluğun ve üzüntünün kalmadığı yer
uzaktan bile hasretine kapılırım.
Mesafe değil, yalnızlık yorar yüreği;
kavuşma ateşi sarar içimizi
İçimde kapanmayan bir pencere,
yerle gök arası bir tutku.
Gönlümde ebedî bir rüzgâr eser
kokunu getirirse…
Yine de susuzum, kupkuru.
Altından üstünden ırmaklar geçen yurt,
sonsuz yeşil, altın ışıkla yıkanan diyar.
Hasret bir dağ gibi büyür içimde,
kalabalıkta bile garip, yalnız yürürüm.
Görmesem de onunla alırım her nefesi,
ruhum uçsuz bucaksız bir boşlukta.
İçimde ona doğru akan bir nehir var,
ne durur, ne diner.
Dönebilmek nasip olursa bir gün,
yollar hak edene sonsuza dek açık.
mesakin — 09/04/2024
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz