Artık yoksun, biliyorum.
Hiçbir şeyde adın yok.
Sanki hiç olmamış gibi
dünyadan silinmişsin.

Ama biliyorum
hiç bir şey silinmez,
sadece yer değiştirir.


Gönlümde kayıp bir şehrin
bulunmayanısın.
Yoksun,
ama içimde bütün yollar
sana çıkıyor.


Gittikten sonra içimde kalan
bir eksiklik değil
genişleyen bir boşluk.


Yanı başımda bir sessizlik var.
Ne desem eksik kalıyor.
Suyun sesinde bile
kırılmış yankın dolaşıyor.

Gitmedin.
Çünkü gitmek bir yer ister.
Sen, bende kaldın
yerini almadan
yer kaplayarak.

İçimde büyüyen şey sensin
ama artık sen değilsin;
bir yüzün yerini
yavaşça bir yokluk aldı.


Ve o yokluk
senden daha kalıcı.


Hiçbir şeye varmak istemiyorum.
Çünkü biliyorum:
varılan her şey tamamlanır,
tamamlanan her şey biter.


Seni bitirmemek için
eksik bıraktım
İçimde.

Belki de bu yüzden
en çok sende tamamlanıyorum,
çünkü hiç tamamlanmıyorsun.


Şimdi içimde olan şeyin
adı yok.
Ama hangi düşünceye varsam
sonunda sana çıkıyor.


Kimsin, bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum:
sana “ben” dersem,
eksilirim.


Ve insan
en çok kendinden eksilerek
tanır bir başkasını.
mesakin-28/03/2026