Deliyor gözlerini karanlık bir çift el
Alıyor beyazlığını gündüze güneş kala
Büyütmek istiyor gece, bağrındaki çocuğu
Seçilmiyor yolun sonunda ışık

Yaprakların hışırtılarında kayboluyor
Ayaklar altında kocaman bir ömür
Taşları parçalayan sessiz yalvarışlar
Alıp götürüyor insanı, bu dipsizlik

Aslında...
Ben de çocuk oldum,
Uzun zamanlardan önce
Örümcek ağlarını delen hayaller kurdum
Korkaklığı öldürdüm, karanlığa çentik atıp
Dürüstlüğü yazdım duvarlara,
Ölmesin diye insanlık

Bilir misin?
Oyunlardan önce öğrendim aşkı
İri gözlerimde yeşerttim ilkin
Kara sevdaları
...Ben de sevdim

Yüzünden yansıyanlara denk,
Çocuksu hüzünlerdi mazi
Sevinçlerim oldu karanlığı bölen
Şafaklarca...

Açıldı yollar bir köşeye
Sıkıştığımı sandığımda
Bekledim senin kadar
Islandım kırkikindilerde
Sakladı gözyaşlarımı karanlık
Ben de özledim, çocuk

Bir zamanlar
Öylesine masumdu(k)

ŞuLeCan
10 Şubat 2013