1
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
126
Okunma
Adını içimde taşıyan bir harabeyim;
sükûtla ayakta kalmayı bellemiş.
Bir bakışın kıyısında sürgün kalbim,
yarım bırakılmış bir yazgıya mühürlenmiş.
Sen geçince içimden zaman pas tutar,
gece omzunu indirir—susar.
Kalem değince kâğıda anlarım ki:
bazı adlar harfe sığmaz… taşar.
Bir bahar gününde içimde kış neşvünemâ bulur;
ne gök teselli eder beni, ne mevsimler.
Adını duyunca açılan o derin menfez,
kapanmayı unutmuş kadim bir yaradır.
Sana varmak mı, senden geçmek mi—
artık ikisi de aynı uçurum.
Kimi sevda vuslatla sönüp gider;
benimkisi yoklukla büyüyen bir yangın.
Senden ayrı her gün bir şehir yıkıldı;
ben, taşına dokunulmuş bir sükût kaldım.
Seni dilimde eksiltmemek için
içimde büyüttüm—
ve öyle yaşadım.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz