Zavallı Kalbim

Bazen susturamazsın duygularını,
Kalbinin sesi mantığının önüne geçer.
Olmayacağını bilsen bile
Kapılırsın bir rüzgara,
Bir his, bir umut, bir anlık güven…

Hiçbir şey tesadüf değildi,
Hiçbir şey…
Belki doğru da değildi,
Ama ne öğrendik buradan?
Artık kimseye güvenmemeyi,
Duygularını, gözyaşlarını
Kimseye emanet etmemeyi
Çok iyi öğrendik, değil mi?

Hayat bize güzel bir ders verdi,
Kafamıza vura vura,
Canımızı Acıta Acıta
Ama öğretiyor, fark ettiriyor değil mi?

Şimdi…
Ağla kalbim…
İstediğin kadar dövün, dizlerini parçala,
İstersen saçlarını yol,
Kalbini söküp alsan bile…
O acıyı, o öfkeyi hissedeceksin,
O kalp ağrısını yaşayacaksın…
Çünkü hissetmeden geçmesi mümkün değil.

İçindeki yangını söndürmeye çalışma…
Bırak yakıp kavursun küle dönsün
Fırtınalar içinde kaybolsun,
Rüzgar sürüklesin…
Her feryat, her çığlık,
Her gözyaşı Şifa için

Artık öğrendik değil mi
Duygularını kimseye teslim etmeyeceksin,
Güveni rastgele açmayacaksın,
Gözyaşlarını kimseye emanet etmeyeceksin.

Ve biliyorum…
Bu acı ve bu öfke bir gün dinecek,
Bu hayatta hiçbir şeyin kalıcı olmadığı gibi,
Benim yaralarım da kabuk bağlayacak.

Sadece şunu soruyorum kendime
Bu hayatta hayal ettiğim her şey böyle yarım mı kalacak?