Sessiz Kasırga

İçimde fırtına değil, kasırgalar kopuyor,
Bir girdaba kapılmışım, savruluyorum,
Duygularım kontrolden çıkmış,
İçimdeki yangını söndüremiyorum

Bu kadar canım acırken
Kimseye anlatamamak…
Her şeyi kendi içinde yaşayıp
Dışarıya “iyiyim” mesajı vermek
Ne kadar ağır, bilir misin?

Geceleri nefessiz kalmak,
Boğazımda yağlı bir urgan,
Nefesim daralıyor,
Ölmek istemek, yok olmak,
Her şeyden uzaklaşmak…
Ve gözlerimden akan her damla
Yüreğimi daha da dağlıyor.

Sızım sızım sızarken yüreğim,
İçimdeki kasırga daha da büyüyor.
Sessizce taşıyorum bu acıyı,
Hiçbir sözcük düşmüyor dışarıya,
Öfkem, kırgınlığım, acım
Kendi içimde yankılanıyor,
Ve orada kalıyor, sessizce,
Kimseye görünmeden.

Her gecenin ağır, uzun gölgesinde,
Kalbim çırpınırken,
Sanki dünya sessizce dönmeyi bırakmış gibi,
Yalnızlık damarlarımı yakıyor.
Zehirli bir şey içmişçesine

Bir yanım isyan ediyor,
Bu kadar haksızlık, bu kadar kırgınlık
Nasıl sessiz kalabilir? diye,
Ama diğer yanım biliyor…
Sessizlik de bir güçtür,
Öfkeyi, acıyı ve gururu
Korumak için.

İçimde kopan her kıyamet,
Her sızı, her nefessizlik,
Hiç bir acı beni yok etmiyor,
Sadece küllerimden yeniden doğuruyor.

Ama bugün…
Bugün sadece biliyorum ki
Sessizliğim,
Gururumun ve onurumun gölgesinde
Beni ayakta tutuyor.

Hiçbir göz, hiçbir söz,
Bu acıyı, bu öfkeyi göremez.
Ve ben de bunu istiyorum.
Sessizce taşımak,
Kendime bırakmak,
Kendi içinde yavaşça yanmak…

Çünkü bu yangın
Sadece bana ait.
Ve sessizliğim
En güçlü cevabım.