Alacakaranlıkta İsyan

Zaman geçmek bilmiyor,
Saat sabahın beşi…
Gün, alacakaranlığa tutunmuş
Benim gibi eksik, benim gibi yarım.

Gözlerim tavanda değil artık
Hesap sorar gibi dikilmiş karanlığa
Her saniye üstüme yıkılıyor
Suskunluğunun enkazı.

Sigaranın dumanı değil bu,
İçimde yanan bir yangının külü,
Nefes aldıkça biraz daha batıyor
Adın ciğerlerime.

Nereye baksam sen,
Ama dokunsam yoksun
İşte en çok buna öfkeliyim,
Varlığını yokluğuna borçlu oluşuna.
Her köşe başında bir anı pusuda

Her an bir hatıra boğazıma sarılıyor,
Unutmak dedikleri şey
Bende kanayan bir alışkanlık sadece.
Gitmeliydim belki,
Bu evi yakmalıydım hatta,
Duvarlara sinmiş sesini söküp atmalı,
Bu şehri haritadan silmeliydim.

Ama kaldım…
Bir inat uğruna mı, yoksa kendime verdiğim Bir ceza mı bilmiyorum.
Kızgınım
Sana, bana, şu zamana,
Bu sabaha bile…

Güneş doğacak birazdan
Ve hiçbir şeyi değiştirmeyecek.
İşte en çok buna isyanım:
Dünya dönmeye devam ediyor
Sen yokken bile.

Ve ben hâlâ buradayım,
Enkazın tam ortasında
Adını bağırmadan susmayı öğreniyorum
Her geçen saniye biraz daha eksilerek.
Ama artık…
Susmayacağım.
İçimde ne kaldıysa
Ateşe vereceğim,
Hatıralarını tek tek açıp
Geçmişin izlerini ayaklarımın altında ezeceğim.

Bu evde anılarımızla birlikte kaldım
Duvarlarına sinmiş seni tırnaklarımla kazıyacağım.
Kül olmaksa mesele, ben zaten yanmışım,
Geri kalanı da ateşe atarım.
Adını içimde taşıyan ne varsa
Bir gecede boğar, yok ederim sonsuza dek.
Çünkü ben artık affetmiyorum
Ne seni, ne kendimi, ne de yaşananları.

İçimde ne kaldıysa parçalıyorum,
Merhamet bile terk etti duvarlarımı.
Her hatıra bir suç ortağı gibi,
Her anı sırtımdan vuruyor beni.

Sen sadece gitmedin bu hikâyeden,
Beni de kendimden söküp götürdün sanki.
Ve şimdi elimde kalan tek şey:
Yıkıntılar, suskunluk ve öfke.

Adını her andığımda içimde
Bir şey daha kopuyor derin bir sarsıntıyla.
Ne bir gün doğumu, ne umut, nede yarınlar
Bu hikâyenin sonu karanlık artık.

Seninle başlayan ne varsa içimde
Kendi ellerimle bitireceğim, parçalayarak.
Önce resimlerimizi sildim birer birer,
Sanki seni içimden söker gibi.

Baktım… senden bana ne kalmış diye,
Hesap soracak bir hatıra bile yok elimde.
Ben sende iz oldum, sen bende yokluk.
Ne acı, bir kadında bu kadar az kalman..