Sebepsiz Gidenlere

Bazı aşklar unutulmaz,
Bir hoşça kala sığmaz vedalar,
Çünkü bazı gidişler vardır
Ne akla sığar ne mantığa

Aldatılmak dersin, anlarsın,
Bir yalan çıkar, yakalarsın izini,
İnsan kırılır ama bilir en azından
Neye ağladığını, kime kızdığını.

Ama böylesi daha ağırdır işte,
Ortada ne suç var ne günah,
Sadece biraz sevmişsindir fazlaca
Biraz da “kal” demişsindir… o kadar.

Bir kıskançlık, küçücük bir sızı,
Beni de gör diyen bir kalp sesi,
Bunlar mı yük oldu sana gerçekten?
Bunlar mı bitirdi her şeyi?

İnsan bazen affeder ihaneti,
Bir sebebe tutunur, kendini kandırır,
Ama sebepsiz giden birine karşı
İçinde sadece boşluk kalır.

Önce onurunu toplarsın,
Ben ne yaptım? diye sorarsın kendine,
Cevap yoktur… en çok da bu yakar,
Sessizlik büyür derininde.

“Bitti” demek kolaydır belki,
“Gitti” deyip susmak da,
Ama bir kalbi susturmak var ya…
İşte onu kimse başaramaz.

Sen sustun diyelim, peki ya
Yüreğin, vicdanın, gecelerin?
Bir insan en çok orada yenilir
Kendi vicdanının sesine

Bazı aşklar böyle biter işte,
Ne kavga, ne ihanet, ne de bir neden…
Sadece biri vazgeçer gider ansızın
Diğeri ömür boyu anlamaya çalışır neden.

Bencilliğini sevgi sandın belki,
Kendini haklı çıkardın sessizce,
Oysa biraz saygın olsaydı bana
Konuşurdun gitmeden önce.

Sevgi biter… evet, bu da mümkün,
Ama saygı kalmalı en azından,
İnsan gibi bitirmek varken her şeyi
Neden kaçtın kendi vicdanından?

Sesini duysam vazgeçerim dedin ya,
Ne kolaymış sorumluluğu bana yüklemek,
Sevdiysen gelirdin, arardın…
Bir bahaneye sığınmazdı yüreğin

Bir sesle dönecekse insan,
Zaten gitmezdi en başında,
Sen vazgeçmeyi seçtin aslında
Benim sessizliğime sığınarak ardında.