Kırgınlığın sitemle, sitemin ise derin bir kederle harmanlandığı oldukça dokunaklı bir veda şiiri. Camdaki buğu gibi geçici ama iz bırakan bir hüznü, toprağın kalıcılığıyla birleştirmişsiniz.
Şiirde "her defasında" ve "yaka yaka gittin" ifadeleri, yaranın taze olmadığını, aksine defalarca kanatıldığını hissettiriyor.

Bu, sadece bir ayrılık değil, bir güvenin tükeniş hikayesi.

​"Toprağa yakın yüzüm" ifadesiyle başlayan bölüm, şiirin duygusal ağırlık merkezini oluşturuyor:
​
Siz topraktaki bir çiçeğin neşesinde teselli ararken, karşı tarafın sizin verdiğiniz "cana" ve neşeye yabancı kalması keskin bir tezat oluşturmuş.
​
Şiirin sonunda, gitmeye alışık olan tarafın bu kez "kalıp pişmanlık duyacağı" bir tablo çiziliyor. Artık sesinizi duyuramayacak kadar uzak (belki de manevi bir uzaklık) bir noktadan sesleniyorsunuz.
​
​Finaldeki bu ifade, iletişimin tamamen koptuğu ama acının taze kaldığı o anı çok iyi özetliyor.

Artık af dilense de, gözyaşı dökülse de duyulmayacak olanın sessizliği, gidenin bıraktığı en ağır yük gibi duruyor.

​"Toprağı çok seveceksin / Beni sevmediğin kadar" dizeleri oldukça vurucu.

Sevginin yerini kaçınılmaz bir kadere (veya kabullenişe) bırakmasını çok güçlü bir dille ifade etmişsiniz.

Kelimelerinizdeki bu dürüst sitem, okuyucunun boğazında o düğümü hissettirmeye yetiyor.

​Yüreğinize sağlık; kağıda dökülen her kırgınlık, ruhun bir nebze de olsa nefes almasını sağlar.

TEBRİKLER