​Yanlış bir istasyonda inmişim meğer,
Elimde hiç gitmeyeceğim yerlerin bileti.
Gözlerimde başka bir iklimin bulutu,
Dilimin ucunda hiç tanımadığım insanların adı...
Kusura bakmayın beyefendi,
Kalbimi yanlış göğüs kafesine bırakmışım.
Pardon, gerçekten yanlış oldu.

​Zamanı tersinden okumaya çalışmak gibiydi bu,
Güneşi batıdan beklemek,
Eksik bir yapbozun en sivri parçasını,
Zorla yerleştirmek gibi hayatın tam ortasına.
Adresler birbirine karışmış,
Sokak lambaları yanlış pencereleri aydınlatıyor.
Benim evim burası değildi,
Benim hikâyem böyle başlamıyordu.

​Sanki bir rüyanın ortasında uyandım da,
Başkasının terliklerini giymişim kapı ağzında.
Sesim bile yabancı geliyor kulağıma bugün;
Kimin cümlesini kuruyorum, kimin yasını tutuyorum?
Pardon, bu hüzün benim değildi,
Ben neşeli bir şairin dizesinden düşmüştüm oysa.

​Kelimeler ağzımdan dökülürken fark ettim;
Sana söylediğim o "seviyorum" bile,
Belki de hiç var olmamış birine yazılmıştı.
Yanlış kapıyı çalmışım bunca yıl,
Yanlış rüzgârlara yelken açmışım.
Geri dönülmez bir yolun en keskin virajında,
Fren yerine gaza basmışım meğer.

​Affedin, hayatı yanlış yaşamışım.
Gülümsemem gereken yerde ağlamış,
Susmam gereken yerde fırtınalar koparmışım.
Şimdi her şeyi topluyorum bir bavula;
Yanlış kararları, yanlış umutları, yanlış seni...
Sessizce çıkıyorum bu şiirden de,
Pardon,
Burada hiç olmamam gerekiyordu.