Nesin Ki Sen?

​Bir boşluğun ortasında asılı duran sessizlik mi,
Yoksa o sessizliği yırtan ilk çığlık mı?
Nesin ki sen?
Elimi uzatsam parmaklarımın arasından süzülüp giden bir duman,
Gözümü yumsam karanlığımın içinde parlayan bir kor parçası.

​Bir bakıyorum, aynadaki o yabancı çehresin,
Çizgilerinde yorgun bir tarihin izlerini taşıyan.
Bir bakıyorum, hiç gidilmemiş bir kentin en tenha sokağı,
Hiç söylenmemiş bir şarkının o en can alıcı nakaratı.
Sahi, neye tekabül ediyor varlığın?

​Gökyüzüne baksan, sonsuzluğun küçücük bir parçasısın;
Toprağa baksan, bir avuç tozun can bulmuş rüyası.
Bir gün, bir karıncanın yüküne omuz veren devasa bir merhamet,
Ertesi gün, kendi gölgenden korkan o ürkek çocuk...
Sınırların nerede başlayıp nerede bitiyor?

​Sen, bir ihtimalin ete kemiğe bürünmüş halisin.
Ne tam olarak buradasın, ne de tamamen uzakta.
Bir sarkaç gibi gidip geliyorsun;
Doğumla ölüm arasındaki o incecik sızının adısın.

​Zamanın içinde bir durak mısın, yoksa yolun kendisi mi?
Cebinde biriktirdiğin kırık dökük anılarla,
Geleceğin kapısında bekleyen o davetsiz misafir...
Nesin ki sen?
Bir "hiç" olmanın hafifliği mi omuzlarındaki,
Yoksa "her şey" olmanın o ağır, o ezici yükü mü?

​Belki de sadece bir sorusun,
Cevabı hiçbir lügatte bulunmayan.
Varlığınla evrene bir çentik atıyorsun da,
Rüzgar estiğinde o çentik bile silinip gidiyor.

​Nesin ki sen?
Bir nefeslik saltanat mı,
Yoksa sonsuz bir unutuluşun başlangıcı mı?
Söyle, hangi maskenin arkasında saklıyorsun o asıl yüzünü?
Yoksa maskelerin kendisi mi senin gerçeğin?

​Sen, kendinden kendine giden o upuzun yolsun.
Henüz yürünmemiş, henüz keşfedilmemiş...
Bir muamma, bir boşluk, bir ışık süzmesi.
Nesin ki sen?
Sadece bir "an" mısın,
Yoksa o ana sığdırılan koca bir evren mi?