Bir kentin gürültüsü sızıyor penceremden,
Eski bir radyo cızırtısı gibi uykularımı bölen o ses;
Tartışmalı bir hayatın tam ortasındayım şimdi.
Hangi yanıma dönsem bir "keşke" çarpıyor yüzüme,
Hangi kapıyı açsam, ardında bitmemiş bir kavga,
Eksik bırakılmış bir veda bekliyor beni.

​İnsan, kendi gölgesinde nasıl mahpus kalır?
Bileklerimde görünmez kelepçeler,
Zihnimde yankılanan binlerce yabancı cümle...
Herkes bir şeyler söylüyor hakkımda,
Herkesin bir doğrusu var, benim yanlışlarıma sığmayan.
Bir cendere bu;
Sıktıkça ruhumun sularını akıtan,
Beni benden süzüp çıkaran o soğuk çark.

​Bir yanım alabildiğine Anadolu,
Toprak kokusu, samimiyet, bir parça hüzün...
Diğer yanım modern zamanların o buz gibi gri duvarları.
Arada kalmak, en büyük fırtınaymış meğer;
Ne tam gidebiliyorsun uzaklara,
Ne de tam kalabiliyorsun olduğun yerde.

​Yollar uzuyor içimde,
Hanoi’nin yağmurları gibi sessiz ve ıslak bazen,
Bazen de bozkırın ortasında tozlu bir rüzgâr.
Adımlarımı sayıyorum, hep aynı noktaya çıkıyor izlerim;
Kendi ismimin harflerinde kayboluyorum bazen,
Kendi sesimi tanıyamıyorum kalabalıklar içinde.

​Zaman, insafsız bir değirmen taşı,
Öğütüyor içimizdeki o çocuksu hevesleri.
Tartışıyoruz;
Dünü, bugünü, yarın gelmeyecek olanı...
Oysa hayat, sadece nefes alabildiğin o ince aralıkmış.
Sıkışıp kaldığın o cendereyi kırdığın an,
Gerçekten dokunabiliyormuşsun gökyüzüne.

​Şimdi bırakıyorum tüm tartışmaları bir kenara.
Yorgun bir savaşçının kılıcını bırakışı gibi,
Suskunluğun o derin limanına sığınıyorum.
Biliyorum ki;
En büyük hakikat, insanın kendi kalbiyle barışmasıymış,
Cendereden kurtulup, kendi yolunda usulca yürümesiymiş.