OLSUN

Toprağın hafızasında bir çatlak
Göğün dilinde yarım bir hece
Kül, kendi adını fısıldar içimden
Olsun — ben o eksik yankı

Gece, omzuma asılı bir boşluk
İçimde dolaşan isimsiz bir ışık
Söndürdükçe çoğalan bir kıvılcım
Olsun — ben o artışın gölgesi

Yol, ayağımın altında değil
Ayağım, yolun hatırladığı bir iz
Taş, suskunluğun sertleşmiş hâli
Olsun — ben o sessiz kırılma

Bir su yürür içimde, kıyısız
Adı yok, yönü yok
Dokunduğu her şeyi eksiltir
Olsun — ben o azalışın biçimi

Perdeler iner, ama saklamaz
Gölge büyürken incelir hakikat
Bir ses yoktur, ama duyulur
Olsun — ben o duyulmayış

Savrulan şey rüzgâr değil
Zamanın gevşeyen düğümü
Ad, çözülmeyen tek lif
Olsun — ben o kalışın ipliği

İçimde bir kuyu, dibi yukarı
Bir kıvılcım düşer, düşmez
Ateş, hatırlamayı öğrenir
Olsun — ben o hatıranın kıyısı

Kırık, kendini çoğaltan bir bütün
Parça, kökün başka adı
Fırtına genişler içimde
Olsun — ben o taşmanın eşiği

Zaman aşındırır, iz çoğalır
Yara, kapanmayı reddeden bir kapı
Söz, söylenmeden yazılır
Olsun — ben o yazısız harf

Uzak, yakının ters yüzü
Yıkım, ayakta kalmanın gölgesi
Son, başlangıcın içe kıvrımı
Olsun — ben o bitmeyen çizgi

Hakkı kalabalık