Mürekkebe düşen her damla, bir uzağı büyütür içimde,
Zamanın süzgecinden geçen sessizlik, harflere bürünür.
Kaç dize kurban edildi bu amansız mesafeye,
Kaç mısra devrildi, ayak uçlarına varamadan?

Gözlerinin kıyısından başlayan o görünmez harita,
Hangi durakta son bulur, hangi kıtada nefeslenir?
Parmak uçlarımda kalan tozlu kelimeler şahittir;
Ben her gece, sana çıkan bir yolu eksiltirim kendimden.

Aramızdaki boşluk, yazılmamış bir kitabın ağırlığı gibi,
Söylenmemiş sözlerin gölgesi vurur soğuk duvarlara.
Bakışların hangi şiirin kuytusunda gizli şimdi?
Hangi yalancı bahara sığındın da bu kadar yabancı kaldın?

Rüzgârın taşıdığı her fısıltı, bir umut kırıntısı mıdır,
Yoksa gidişinin ardından kalan o keskin yankı mı?
Adımlarını saydım, her biri birer nokta oldu sona eren,
Cümlelerin bittiği yerde,
Bir uçurum başlar derinden.

Mevsimlerin rengi solarken eskiyen kağıtlar üstünde,
Hatıraların paslı kokusu siner odanın her köşesine.
Sen, hangi kafiyeye sığdırdın o büyük gitmeleri?
Ben, hangi redifin arkasına sakladım bunca beklemeyi?

Gökyüzü bile dar gelirken bu daralmış ruhuma,
Yıldızların ışığı sönük kalır kalbimdeki yangına.
Sana ulaşmak, bir lügati baştan sona ezberlemek mi?
Yoksa bir suskunluğun içinde kaybolup gitmek mi?

Sokak lambalarının altında titreyen o ıssız gölge,
Belki de senden kalan son somut izdir bu şehirde.
Kaç şiir ötemdesin,
Kaç mısra boyu uzağımdasın
bilmiyorum,
Sorular cevapsız kalır, gecenin en karanlık yanındasın.

Kelimeler yorgun, kalem ise dermanını yitirmiş,
Bir kağıt kesiği gibi sızlar içimde yarım kalmışlık.
Hangi satır arasına sakladın o gidiş biletini?
Söylermisin bana;
Kim silecek alnımdan bu yazılmamışlığın izini?

Bir ney sesiyle karışırken akşamın ilk hüzünleri,
Deniz kokusuyla yıkanır unutulmuş hayallerin feri.
Sen bir limandın, ben ise rotasını şaşırmış bir gemi;
Dalgalar vurdukça kıyıya, her vuruş bir veda demi.

Ellerimden kayıp giden sadece zaman değilmiş oysa,
Kayıp bir lisanın içinde unutulan bir isimmiş her yer.
Hangi mısrada buluşuruz,
Hangi dörtlükte durur hayat
bilinmez.?
Zaman bir cellat gibi, her saniye biraz daha acımasız..

Kırık dökük hayallerin arasında bulduğum o tek hece,
Sana dair ne varsa alıp götürür bu amansız gece.
Kaç şiir yazıldı adına
Kaç kalem tükendi yolunda?
Hala bir boşluk durur, sol yanımda.

Artık susmak düşer payıma, kelimeler yükünü aldı ve gitti,
Bu hikâyeden geriye bir isim, bir de dinmeyen o sızı kaldı.
Kaç şiir ötemdesin diye sormuyorum artık rüzgâra;
Çünkü biliyorum,
Vurduğum her mühür, göğsümde yeni bir mezar kazar adına.
Cemre Yaman