Burası dağın kalbi
İçinde tekbir kabir
baş ucunda açmış iki sümbül...

Solunda akar
karlı dağın pınarı...
bir dut ağacı sırtından kırılarak
uzatır kolları...

Kelebekler burada şeffaf
doğa gibi sade bir renk...

Az ilerde kavaklar dizili
serin bir rüzgar taşır
yüreğime...

Akşamı bekleyen kuşlar
hem ürkek
hem de tetikte...

Suyun sesi ne verince
kendimi
ölüm gibi bir tat duyulur
Özünde...

Huzur bir arayıştan ziyade
bir yolun bitimi...

Ve gölge çöker toprağa
kimi taşlar sessizce bekler
kimi yabaniler
pençelerini biler...

Doğa
bir hikâyeyi
kendi derinliğinde...
çizer...

Çiçeklerin kokusu yayılır hafifçe
rüzgarla dalgalanan yapraklar
sanki eski bir anı fısıldar...

Dinleyen olursa ruhuna…
küçük bir kelebek konar

Dudağında bir anın
tadı duyulur...

Ve güneş yavaşça süzülür
dağın ardına gizlenmiş bir hüzünle…

Her adımda bir sessizlik büyür
ve ben,
hatıralara yazılan doğanın
sonsuzluğunda kaybolurum...

Turgay Kılıç
06/04/2026
18:45