Zamanın ağırlığını ve özlemin keskinliğini alışılmamış, yerel motiflerle harmanlayarak çok güçlü bir şekilde hissettiriyor. Özellikle zamanın akışını Kırkpınar üzerinden tasvir etmeniz, bekleyişin o gergin ve ter döktüren doğasını harika bir metafora dönüştürmüş.

​ Akrebi "başaltı", yelkovanı "yağdancı" olarak nitelemek; zamanın sadece geçmediğini, adeta sizinle güreştiğini hissettiriyor. Saniyelerin "Kırkpınar ağası" olması ise, aslında en küçük dilimin bile bu bekleyişte hükümranlık kurduğunu çok iyi özetlemiş.

Temmuzun sıcaklığıyla, tanışılan o güne kurulan "efkar alarmı" tezat bir sızı oluşturmuş. Beklenen o alarmın çalma ihtimali, yokluğun kendisinden daha gürültülü bir sessizlik yaratıyor.

​"Ne yanımda sen kaldın / Ne de sensizken ben" mısraları, aşkın ve ayrılığın insanı nasıl kendinden koparıp bir "hiçliğe" sürüklediğini vuran en can alıcı nokta olmuş

​Bu derin ve samimi anlatımınız, "gönül" ile "yürek" arasındaki o ince çizgide, insanın nasıl savrulabileceğini çok zarif bir şekilde gösteriyor. Kaleminize sağlık.