Ekranın önünde bakar dururlar,
Müslümana her gün çamur atarlar.
Cehalet okuyla kalpten vururlar,
Haktan yüz çevirip, yalan satarlar.

Sakal görseler hep korkup kaçarlar,
Peşin hüküm verir, zehir saçarlar,
Gıybet kapısını zevkle açarlar,
İftira yüküyle dine çatarlar.

Örtüye bakarak öcü sanarlar,
Bunu bir esaret diye kınarlar,
Hakk’ı bilmeyenler boşa yanarlar,
Baş örtüsü demez taşa tutarlar.

"İnşallah" deyince hemen gülerler,
Mümin kelamını dilden silerler,
Peşin bir hükümle öfke bilerler,
Karanlık emelle zehir yutarlar.

Mümin olmayanlar helale bakmaz,
Gönül kandilinde iyilik yakmaz,
İslam’ın nehrinden nuruyla akmaz,
Bu temiz hayata şerri katarlar.

Tekbir işitince korkudan terler,
Medya yalanını durmadan yerler,
Gerçek Müslüman’a canidir derler,
Korku belasını öne iterler.

Bilimle İslam’ı hep zıt sayarlar,
Mühürlü kalplerle nefret yayarlar,
Gerçeği görünce hemen kayarlar,
Hüsran çukurunda dibe batarlar.

Gönül gözü kördür, görmez hilali,
Sakalda ararlar bin bir vebali,
Bilmezler kalpteki asil cemali,
Gaflet döşeğinde körce yatarlar.

Şair Ebuzer Özkan