Akıllı telefon düştü eline,
Bak hele dünyanın garip haline!
Dalınca ekrana gitti derine,
Teknoloji derken bitti kelime.

Önünü görmez hiç, kafası yerde,
Gözüne çekilmiş sanal bir perde.
Uğradı ansızın bin türlü derde,
Cehalet virüsü girdi tenine.

Görmedi levhayı, çarptı başını,
Tabela yamuldu, kırdı dişini,
Yarıda bıraktı dünya işini,
Uzandı, kör talih vurdu beline.

Doğrulup yürüdü, dumanlı yolda,
Büyülü ekranı tuttu sol kolda.
Elektrik direği çıktı bu yolda,
Gümbedek tosladı demir teline.

Direğe çarpınca feleği şaştı,
Moraran sağ gözü kaşını aştı,
Alnında kocaman bir yumru şişdi,
Ahmaklık damgası kondu alnına.

Geliyor önüne derin bir çukur,
Bizimki ekranda hep klavye dokur.
Takla atıp düştü, yine de okur,
Zombi tek hamlede girdi inine.

Doktorlar sararken sargı bezini,
O hâlâ arıyor ekran izini.
Uzatıp morarmış şişkin gözünü,
Bakıyor hemşire hanım eline.

Sedye üzerinde filtreler ekler,
Yoğun bakımda da ‘layk’ları bekler.
Beyni sıfırlamış, bitti emekler,
İnsanlık bitti, düştü ölümüne.

Şair Ebuzer Özkan



Değerli Kalemlerden Şiirime İnciler;

Yürür kaldırımda, hizayı bilmez,
Yüzüne baksan da o yüzü gülmez.
Öyle bir dalmış ki çağırsan gelmez,
Bağlanmış yüreği ekranın eline……andelip