siz hiç düşündünüz mü
benim güzel kızım dendiğinde neler hissettiniz
mesele gözleriniz dolup taştı mı
ya da boğazınız art arda düğümlendi mi
arttı mı özlemleriniz...

bir ismin
insanın içindeki bütün mevsimleri değiştirdiği oldu mu
bir tek kelimeyle
gün ışığınız eksildi mi hiç
uzadı mı geceleriniz...

bir çocuğun gülüşünde
kendi ömrünüzün en temiz tarafını gördünüz mü hiç
sonra o gülüş uzaklara düşünce
dünyanın sesinin bile kısıldığını hissettiniz mi

ben hissettim

çünkü kız evlat
babanın kalbine sonradan gelen bir şey değildir
sanki insan doğmadan önce
içine yazılmış en narin sızı gibidir
gelir
yerleşir
bir daha da çıkmaz

bir saç tokası gördüğümde
küçük elbise elbise süslüyorsa o vitrini
bir çocuğun babasına sarıldığı anda ise değişir her şey
içimde yıllardır susturamadığım
o eski yangın yeniden büyür

bir babanın özlemi
sözle anlatılacak kadar basit değildir
o bazen bir sandalyenin boşluğunda durur
bazen bir fincanın buharında
bazen de gecenin en sessiz yerinde
ansızın insanın boğazına oturur

ben kızımı özledim
öyle kuru bir ayrılık değil bu
bir ömrün yarısının
öbür yarısını araması gibi
bir duanın
kendi göğüne ulaşamaması gibi

adını aklımdan bile her geçirdiğimde
sanki kalbim eski bir kapı gibi aralanıyor
oradan
saçlarına güneş düşmüş bir çocuk
koşarak geçiyor

nedense en çok bu yoruyor beni
hatırlamak değil
hatıranın canlı kalması
insanın içindeki sesin
yıllar geçse de
aynı yerden ağlaması

benim canım kızım bil ki,
uzaklık dediğin şey
sadece yollar için vardır
bir babanın kalbinde
kızına giden mesafe olmaz

sen nereye gidersen git
hangi yaşa gelirsen gel ve ne kadar büyürsen büyü,
hangi sessizliğe sığınırsan sığın
benim içimde hep
saçlarını rüzgara bırakmış
o küçük mucize olarak kalacaksın

hani bir gün olur da
yorulursan bu hayattan
bir omuz ararsan
uzaklardan bir ses duymak istersen
dönüp bak kızım
çünkü bir baba
kızının döneceği ihtimaliyle bile
bir ömür ayakta kalabilir
bir kızın babası olmak, dünyaya sahip olmak gibi.
düşünmedim ama hep yaşadım

Mehmet Demir
2426