Sevgili şiir dostum,
O tek dizede kaybolan “kendime” ağladığımı görmen, içimi hem burktu hem de şifalandırdı.
Aşk gerçekten de öyle yıkıcı bir kudret ki; insanı en derininden alır, ezer, sonra da o eziklikten en güzel dizeleri doğurur.
Senin de dediğin gibi, yaşanan acı ne kadar gerçekse, ondan çıkmak da o kadar şiire benziyor…
Kalemin bu kadar ince, bu kadar hakikatli bir yerden dokunmuşken, sevgiler, selamlar, en derin saygılar olsun her zaman

Teşekkür ederim, gerçekten.

Bu yorumunla bir kez daha hatırlattın: şiir yalnız yazılmaz, okunurken de yeniden yazılır.

Sevgili yol Zehra,
Yüreğinizden yükselen bu derin ve incelikli yorum, şiirimin en kuytu köşelerine ışık tuttu. “Ben seni değil, sende kaybolan kendime ağladım” dizesini tam da o ruhsal boşlukla yakalamanız, beni hem şaşırttı hem de içten içe huzurlandırdı.

Gece, ay, kuş ve o sessiz dua imgelerini böyle mistik bir bütünlük içinde görmeniz…

Sanki şiiri yeniden yazdınız, daha da derinleştirerek.

Sizin eklediğiniz dizeler ise ayrı bir armağan oldu:“Gece sessiz, kalp sızar,
Her fısıldanan adım bir dua,
Ve aşk, kaybolan benliği arayan bir yolculuktur
Sessizliğin içinde sabırla bekleyen ruh…”Bu dört dize, benimkilerin devamı gibi akıyor; aynı hüzün, aynı sabır, aynı kayboluş…
Kalbinizin ritmiyle buluşmuşlar.

Teşekkür ederim bu kadar güzel hissetmeniz ve hissettiklerinizi bu denli zarifçe paylaşmanız için.

Kalemimiz daim olsun, ruhsal yolculuklarımız kesişsin; belki bir gün aynı sessizlikte, aynı ayın altında yeni dizeler doğururuz birlikte.

Yüreğinize sağlık, selam ve sevgilerimle…

Merhaba güzel insan güzel okumana ve duygularına çok teşekkür ederim, dost kalem..
Saygılarımla..

Teşekkür ederim, kıymetli Ferda.

Bu kadar incelikli, bu kadar derin bir okumayla karşılaşmak… gerçekten içimi ısıttı. “Yar”ı tam da istediğim gibi hissetmişsin: hem hasret hem de en tehlikeli yolculuk – kendine varış ve sonra kendinden vazgeçiş.

O dize (“Yar insanı kendine götürür önce sonra kendinden eder”) şiirin kalbiydi benim için; onu senin de öyle görmen, yazarken hissettiğim o kırılgan dengeyi tam yakaladığını gösteriyor.

Sessizliği, üşüyen elleri, kırık duaları fark etmen ise… beni en çok mutlu eden kısım oldu.

Çünkü o imgeler, duyguyu söze dökmekten daha çok, söze sığmayanı hissettirmek için yazılmıştı. Sen onları “dokunaklı bir melankoli” olarak adlandırmışsın; tam da istediğim buydu.

Ne fazla acı, ne fazla umut; sadece orta yerde asılı kalan, nefes alan bir boşluk.

Özetin de çok güzel olmuş:
“İçsel yalnızlık ve özlem duygusunun şiirsel bir yansıması, yoğun bir melankoli ve kendini bulma çabası…”
Evet. Tam olarak bu.
Tebrikler bana değil, asıl sana. :)))

Çünkü bir şiiri bu kadar içinden, bu kadar saygıyla okumak da ayrı bir yetenek.
Saygılarımla,