1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
26
Okunma
Gel bir öpeyim de,
dirilsin içindeki ölü kelebekler…
Uzun zamandır sustuğun o bahçede
kanat sesleri duyulsun yeniden.
Kırgınlığın küf tutmuş dallarına
bir bahar değsin dudaklarımdan.
Gel bir öpeyim de,
karanlığa gömdüğün renkler
usul usul çıksın toprağın altından.
Kalbin, taş sandığın yerden
bir çiçek gibi yarılsın.
Bir öpücük diyorum,
abartısız, gösterişsiz—
ama tam yerinden.
Tam kırıldığın,
tam vazgeçtiğin,
tam “artık olmaz” dediğin yerden.
Gel…
bir öpeyim de
içinde yıllardır kanatsız kalan
o güzel şeyler
yeniden uçmayı hatırlasın.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz