Biraz kül kokuyor içim,
sigarayı bırakmadım,
çünkü senden sonra başka neyi tutabildim ki zaten?

Gece dediğin şey,
herkesin uyuduğu bir yer değil bende
ben gecenin içinde uyanık kalmış bir hatayım.
Adını koyamadığım,
ama her nefeste içime çektiğim bir eksiklik.

Sokak lambaları var ya,
hani sarı sarı yanar böyle…
onlar bile benden daha az yalnız.
En azından birbirlerini görürler uzaktan,
ben kendime bile yabancıyım artık.

Seni özlemek
öyle şiirlere falan sığacak bir şey değil,
ben denedim…
her mısrada biraz daha eksildim.
Bir gün baktım,
şiir var ama ben yokum.

Gülüşünü hatırlıyorum bazen,
sigaranın ucunda titreyen ateş gibi
yakıyor ama ısıtmıyor.
İşte o an anlıyorum,
insan en çok sevdiği yerde üşürmüş.

Kimse yok yanımda,
olsalar da fark etmez zaten.
Kalabalık dediğin şey,
yalnızlığın daha gürültülü hali sadece.

Eskiden konuşurdum,
şimdi susuyorum.
Çünkü bazı cümleler var,
insanı anlatmıyor…
sadece yorgunluğunu ele veriyor.

Ve ben
yavaş yavaş hissizleşiyorum.
Ne bir şarkı dokunuyor içime,
ne bir anı kanatıyor eskisi gibi.

Sanki biri içimden geçmiş de
ışıkları kapatmayı unutmuş gibi
her yer karanlık,
ama yine de bir şeyler yanıyor içimde,
inatla, sessizce…

Belki de bu yüzden
hala sigara içiyorum;
Ve aslında dumanı değil,
kendimi tüketiyorum.

31/03/2026

~ Ülgen