Yavaşça çöker gece,
Sokak lambalarının altında
İçimde bir yer usulca sızlar sana doğru.

Ne zaman adını duysam
Bir rüzgâr eser içimden,
Dengem bozulur biraz,
Kalbim bir gömlek küçülür.

Belki de anlamazsın beni,
Belki gülüp geçersin
Bu koca adama yük olan duygularıma.
Ama bil ki,
Ben seni düşünürken
Dünya bir adım durur.

Ellerin aklıma düşer sonra,
Soğuk bir akşamın ortasında
Isıtacak tek şeymiş gibi.
Tutabilir misin diye sormam bundandır;
Hem korkudan
Hem umuttan…

Sana dair bildiğim hiçbir şey yok aslında.
Ne sevdiğin şarkıyı biliyorum,
Ne çayı nasıl içtiğini.
Ama bilmediğim her ayrıntı
Sana yaklaşma bahanem gibi
Usul usul büyüyor içimde.

Belki bir gün,
Bir masada buharı tüten iki bardak çayın yanında
Bana kendini anlatırsın…
Ben de seni dinlerken
İçimdeki bütün yarım kalan cümleler tamamlanır.