Henüz kimseyi sevemedim,
bir yemeği tatmak kadar,
bir suyu içmek kadar,
bir hayvana dokunmak kadar…

Gökyüzü kadar,
yeryüzü kadar,
denizler, okyanuslar kadar…
hiç kimseyi sevemedim bugüne kadar.

Hiç kimse benim güneşim olmadı,
hiçbir yıldız gecemde parlamadı,
hiçbir ay ışık tutmadı yoluma.

Hiçbir rüzgar tenime dokunmadı,
hiçbir yağmur ruhumu ferahlatmadı,
hiçbir manzara tadı alamadım bakarken,
hiçbir sokak lambası cezbetmedi gözümü.

Sevgi belki de en basit hâliyle gelir:
bir kahve gibi sıcak,
bir ekmek gibi doyurucu,
bir rüzgar gibi ferahlatıcı.

Ama benim güneşim hâlâ gelmedi,
ışığı düşmedi kalbime,
dokunmadı o rüzgar,
susuyor sokak lambaları gecemde.

Henüz kimseyi sevemedim,
bir yemeği tatmak kadar,
bir suyu içmek kadar,
bir hayvana dokunmak kadar…

Ve hâlâ bekliyorum…
Ve hâlâ bekliyorum…
Ve hâlâ bekliyorum…