Biz bir mazi aradık

Takvimden kopup giden bir yaprağın hüznünde

Bir ömür yitirdik o yorgun yaprakların her birinin izinde

Kader geldi çattı sonunda, o sayfaları beraber yakmaya

Cesaretimiz yetmedi o yangının orta yerinden bakmaya

Sen yaktın, ben üfledim

Kıvılcımlar havada asılı kaldı

Ben yaktım, sen söndürdün

Dumanlar ikimizi de sardı

Bir türlü kıyamadım o yapraklara, ellerim titredi her defasında

Oysa onlar bizi ayrı düşürenlerdi, duruyordular iki can arasında

Biliyorduk oysa; onlar kül olursa biz tekrar alev alacaktık

Sönmüş bir yangının yerinde yeniden birbirimizde doğacaktık

Ama korktuk

Kül olursak anlatacak masalımız kalmaz diye

Kıyamadık bizi yaralayan, bizi bizden alan o hikayeye

Şimdi ne aleviz ne de kül

Dumanı tüten bir sessizlik bu

Ne kavuşmanın ferahlığı var, ne de ayrılığın tam uykusu

Ellerimizde yanık izleri, kalbimizde sönmeyen o kor

Bizi ayıran sayfaları yakmak, aslında yaşanmasından daha zor

23.02.2026