Geçti.

Sensizlikte aktı iliklerimden,
son damlasına kadar.

Bir o kadar direndim senden kurtulmaya,
amansızdın.

Çaresiz kaldım birkaç yıl.
İzole ettim kendimi,
kimseden selam bile almadım.

Damarlarımda dolaştığını hissettikçe
kafamı vurdum duvarlara.

Yeşilçam filmlerinden,
fotoğraflardan,
İstanbul sokaklarından uzak durdum.

Çayı bile sabahları bir bardak içtim.
Dolapta ne varsa kaldırdım çöp poşetine,
attım seni mahremimden.

Nöbet geçirdiğim gecelerde
koridora uzandım,
gidişini hatırlamak için.

Panzehirim kahvemdi; acı.
Sen şekerli severdin,
sana inat içtim.

Sorgulamalar başlayınca
gözyaşlarımı biriktirdim.
Resimlerini boğdum ilk,
renkler karıştıkça bir nebze rahatladım.

Gazete de okumuyorum artık.
Kapıcı Ahmet amca da aldı nasibini benden,
çalmıyor artık o da kapımı.

Bağırmalarım yankılanıyor apartman boşluğunda,
o da üzülüyor, anlıyorum gözlerinden.

Seninle yazdığım önemli tarihleri
aşağıda oynayan çocuklara uçak yapıp attım,
unutmak adına.

Balıklarım da gitti sen gidince,
akvaryum çamur içinde.
İlk ondan başladı arınma.

Hani kızardın ya
çamaşır suyuyla temizlik yapınca,
“kokuyor” diye…
Sana inat temizledim her yeri,
mikropları öldürdüm içimde.

İyiyim şimdi.
Artık açıyorum pencereleri,
temiz havayla değiştiriyorum
senli karbondioksiti.

Ferahladı yüreğim,

Seninle dolu ne varsa
Sessızce çıktı hayatımdan.

Adın...

Bazen aklıma geliyor
Ama üstünde durmuyorum geçiyor.

Ne kızgınım

Ne kırgın

Sadece abartmışım seni.

Hepsi bu...

Gölgesiz 30 Mart Pazartesi 2026

Sevmenın bedelını sevenler anlar

Ferda.ca