sen ve ben…
ne çok şey yaşadık bu hayatta.
bir zamanlar bizi görenler kıskanırdı,
gözlerimizdeki yangını bilmeden
arkamızdan ne çok konuştular,
ne çok şey söylediler…

sustuk.
yalnızca sustuk.
çünkü biz,
aramıza hiç kimseleri koymadık.

zaman zaman gözyaşlarımız oldu,
zaman zaman da
yarım kalan gülüşlerimiz…

farkında mısın?
bu aşkın yolunda
bize neler yapıldı neler.

o anlamsız arayışlar
onların içinde uçup giden gerçekler,
ruhuma çöreklenen karanlık,
içimde iz bırakan sessizlik…

ama yine de, bizi yıldırmadı.
çünkü bizde inkar edilemeyen bir asalet vardı.
ve duygularımız,
kimsenin ölçemeyeceği kadar gerçekti.

ben hala seni bekliyorum, hiç dinmeyen özlemle…
bir gün beni anlayacağını umarak.

sana olan duygularım—
sevgi mi, yoksa tutku mu?
bunun cevabını en iyi sen bilirsin.

söyle bana…
sen benden neler saklıyorsun?
neden hala susmayı seçiyorsun?

anlat bana anlat…
çünkü sen, benim en derin yaramsın.
ve ben,
ömrümü seni bekleyerek geçirdim.

hiçbir şey demedim,
hiçbir şey istemedim senden.
tek isteğim,
aramıza kimselerin girmemesiydi.

ama şimdi…
aramızda uçurumlar var.
gözyaşlarımızı bile göremiyoruz artık,
gülüşlerimiz bizden çalındı.

bunca acı,
sadece bir özürle mi
son bulacak?

söyle bana…
o muhteşem dokunuş, nasıl geri gelecek?
hiç düşündün mü?

hasret kokan o sarılmalar…
yüzüne düşen saçların,
utangaç öpüşlerin,
nefesinin tenime değdiği o anlar…

sen ve ben.

farkında mısın?
artık eskisi gibi gülemiyoruz.
birbirimizin gözlerine
eskisi gibi bakamıyoruz.

ikimiz de kırgınız.
ikimiz de yorgunuz.
ve belki de
hepsi bu.

geçmiş artık, yalnızca bir gölge.
istediklerimiz eskidi,
tıpkı bizim gibi.

hayallerimiz yıkılırken,
birlikte ördüğümüz duvarların
ardında kaldık.

oysa ben hep seninle olmak isterdim.
sana doyasıya sarılmak,
içimde kalan her şeyi
sessizce omzuna bırakmak isterdim…

ama artık
çok zor.


bir sarılmaya ne çok ihtiyaç duyuyorum,
bir bilsen…

bir hırsın kaybedeni
biz olduk.
sanki nazara geldik,
sanki en güzel yanımız
bizden alındı.

o zamanlar
ne çok çığlık atardık hayata,
bazen de
her şeyi sessizce yaşardık
yalnızca aşkı
daha derinden hissedebilmek için.

şimdi gel…
tut elimi yeniden.
eskisi gibi yürü benimle.
bırak konuşsun herkes,
bırak ne derlerse desinler.

çünkü benim için
sen,
her şeydin.

sevdiğim kadın…

gülücüklerin bile aramıza giremediği
tek sevgili sensin.

Mehmet Demir
18321