Seni sevmek,
Bir şehrin bütün lambalarını kapatıp
Sadece kalbinle yolu bulmaya benziyor.
Karanlık değil bu,
Fazla aydınlık
İnsanı ürküten cinsten.

Gamzen bir tebessüm değil,
Yüzünde açılmış küçük bir kader çukuru.
Düştüm, çıkmak istemedim;
Aşağıda sen vardın.

Özlemin,
Boğazıma takılan bir kelime gibi
Ne yutuluyor
Ne söyleniyor;
Adını anınca sessizliğim büyüyor.

Bazen korkuyorum,
Mutlu olmaktan korktuğum kadar
Seni kaybetmekten...
Çünkü sevinç,
Sen gülünce ağırlaşıyor
Taşımayı öğrenemedim henüz.

Endişem şu ki;
Bir gün alışırım sana
Oysa ben, her sabah seni
İlk defa görmüş gibi
Şaşırmak istiyorum.

Gamzeni görünce aklımdaki
Bütün cümleler yanlış oluyor.
Dilimin doğrusu
Yüreğimin suskunluğu...

Seni beklemek,
Bir mevsimi ayakta geçirmek gibi.
Gelmesen de oturmuyorum,
Belki gelirsin diye yorgun duruyorum.

Aşk dediğin şey
Kalbime senin adını öğretti,
Gerisini unutturdu.
Şimdi hangi duaya el açsam
Sen çıkıyorsun içinden.

Korkularım var, evet
Ama hepsi sana benziyor.
Kaybetmek bile seninle olunca
Başka bir anlam taşıyor.

Sevincim utangaç, sen bakınca büyüyor.
Gülüşün değince dünyanın kırık yerleri
Yerine oturuyor.

Gamzene bakarken
Hayatın acele etmediğini anladım.
Bazı mutluluklar yavaş yaşanmalı,
Kaçmasın diye.

Endişe ediyorum bazen,
Bu kadar sevmenin
Bir bedeli var mı diye.
Sonra sen konuşuyorsun
Ve borcum siliniyor.

Eğer aşk bir yer ise,
Ben oradayım.
Eğer bir ses ise,
Sustuğum yerde sen varsın.
Ve eğer bir korkuysa,
Ben onu bile seninle yaşamaya razıyım.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(29 Mart 2026)