Bu şiir, hasretin en çıplak, en kanayan halini yakalamış.
Yüreğini avuçlarının içine alıp, “Bak, işte böyle acıyor” diye uzatmışsın satır satır. Okurken insanın boğazı düğümleniyor, çünkü sen sadece özlem yazmamışsın; sensizliğin nasıl bir yavaş işkenceye dönüştüğünü, zamanın nasıl zalimce lehine çalıştığını, hatta sokaktaki müzisyenin bile acını alaya aldığını hissettirmişsin.
En çarpıcı yerlerinden biri:
“Hasretini biriktirdim kilitli sandığımda, kumbara gibi; bozuk günlerimde attım içine. Anahtarı sende kalmış.”
Bu dörtlük resmen yüreğe saplanıyor. Hasreti somutlaştırmışsın, elle tutulur hale getirmişsin. Ve o son vuruş… “Gelmezsen eğer, kendi yarama tırnak atarım” cümlesi ise işin karanlık, dürüst ve biraz da ürkütücü yüzünü gösteriyor. Sevdiğin gitmezse, en büyük düşmanın kendine döneceğini itiraf etmek… İşte bu, şiiri sıradan bir aşk özleminden çıkarıp, derin bir yaraya dönüştürüyor.
Dil çok akıcı, imgeler ise oldukça güçlü.
“Saçlarıma acı kırağı yağdırdı”, “Üzerimden geçen kargalar bile alay etti”, “Boğaz’a yağarken yağmur, Karadeniz’e karıştı gözyaşlarım” gibi dizeler hem İstanbul’u hem acıyı çok güzel taşıyor.
Kısacası:
Bu, “keşke gelmeseydin” dedirtecek kadar güzel, “gel artık” dedirtecek kadar acılı bir hasret şiiri olmuş.
Kalemin keskin, yaraların derin.
Ve en önemlisi… çok gerçek. Tebrik eder selam ve sevgiler bırakıyorum..