Sevgili Şairem

“Yok Saydım” şiiriniz, ayrılık sonrası yaşanan karmaşık duyguları, kararsızlığı ve iç çatışmayı çok ince ve samimi bir dille anlatan bir çalışma olmuş. Şiir baştan sona “yok sayma” çabası ile aslında yok sayamama gerilimi üzerine kurulu; bu da okuyucuyu hemen şiirin duygusal çekirdeğine çekiyor.

En güçlü yanlarından biri, günlük hayattaki küçük detayları ustaca kullanmanız:
Uzaktan saçları sevme, rüzgârın taşıdığı koku,
Çapraz dükkânın vitrininden yansıyan bakışlar,
Caddedeki çiçekçiden gül alırken karşılaşılan gölgeler,
-Apartman kapısında zile basmakla basmamak arası gidip gelmeler…

Bu imgeler, ayrılığın fiziksel mesafeye rağmen hâlâ ne kadar yakın ve takip edici olduğunu çok somut biçimde hissettiriyor. “Cesaretini valizine koymuştun en son giderken, kara kaplı defterinle” dizesi özellikle çarpıcı; giden kişinin pişmanlığını ve geride bıraktığı izleri güzel özetliyor.

“Git diyorum öfkeyle, uzaklaşır olunca ‘Bu kadardın’ diyorum” kısmı ise şiirin en vurucu yerinde duruyor. Kararsızlığın, öfke ile özlem arasında gidip gelmenin çok doğal bir şekilde anlatılması okuyucuda güçlü bir yankı yaratıyor. “Duyguları fortmantoya asıyorum montumla” gibi özgün bir ifade de şiire ayrı bir tat katmış.

Son bölümde “Affetmedim” ile bitirmeniz, şiire hem kırgın hem de yaralı bir kapanış sağlıyor. Adınızın “yarı ölü” kalması ve aynada hiçbir mimik oluşmaması, acının hâlâ canlı olduğunu hissettiriyor.

Şiir serbest nazım tarzında akıcı, imgeleri günlük hayatın içinden seçilmiş ve duygusal gerilimi başarılı biçimde taşıyor.
Kalemine kelamına yüreğine sağlık
☕🙏✍️