Sevgi ,
Bir söz müydü dudakta,
yoksa kalbe işleyen sessiz bir dua mı?

“Sevgi,” derdi,
“önemsemektir… hissettirmektir.”
Bir ölüm uykusundan uyanıştır sevgi,
bir sesle, bir dokunuşla diriliştir.

Bir derdin var mı diye sormaktır,
yorgun bir kalbe su taşımaktır sevgi.
Koşa koşa gelmektir,
yüreğe dokunmaktır,
gözle değil, ruhla görmektir.
Sevgi, ruhun gıdasıdır;
susamış gönüllerin nefesidir.
Görmezden gelmek değil,
duymamazlıktan hiç değildir.
Sevgi; görmektir, yaşamaktır,
varlığını bir başka kalpte bulmaktır.

Arayıp sormaktır,
kanayan yaraya el olmaktır.
Yoksa ne sevgiden söz edilir,
ne aşktan...
Ve bil ki,
sevgi, “Uykumu neden böldün?” demek değildir.
“İyi ki geldin” diyebilmektir,
her an kapısını açık tutmaktır bir yüreğin.
Birinin düşüncesini önemsemektir,
“sen varsın ya” diyebilmenin huzurudur , Sevgi,önce "SEN" diyebilmektir.

Yüzlerde gülümsemektir,
sessiz bir şükür gibi var olmaktır.
Sevgi budur işte;
yorgun bir dünyada birbirine iyi gelmektir.
Aşk mı, sevgi mi?
Hangisi kalır geriye,
fırtına dindiğinde?..

Nezaket Bayram NEZO