Sahra

Gecelerin kucağında seni düşünüyorum,
Sahra’nın kumları gibi ısınıyor içim.
Adını her fısıldayışımda
kalbimin kıblesine bir yıldız düşüyor,
gündüzüm sen olmayınca sönüyor gölgem.

Gözlerine bakmadığım her an
çölde kaybolan bir kervan gibi savruluyor ruhum.
Ellerim, senin sıcaklığını arayan
seraplara inanmış yolcular gibi
titriyor uzaklığın altında.

Rüzgâr saçlarıma değmiyor artık;
belki de sen yoksun diye
Sahra bile sessiz,
çocuklar gibi yetim bırakıyor kumlarını
Beyazı sevmiyorum şimdi,
siyaha daha çok yakışıyor gecem.
Ay ışığı göğsüme düşüyor,
senin dokunuşunmuş gibi
tırmalıyor hasretimi usulca.

Saatleri sayıyorum,
yelkovan akrebi değil,
ben seni kovalıyorum sanki
çölün ufkunda kaybolmuş bir gölge gibi.

Dilim suskun, kalbim konuşuyor:
“Geceler yorgun, gündüzüm sensiz.”

Ve ben…
Sahra’nın ortasında bile
sana dokunan bir rüzgâr arıyorum
Nezaket Bayram 28.03.2026