Aşkın Hüznü

Yıldızlarda gözlerin yok artık,
Ay, yüzüme düşmez oldu.
Bedenim karanlığa sığındı,
Zifiri gecede seni ararayip durdu.

Ağaçlar döküyor yapraklarını,
Her biri senden bir hatıra gibi düşüyor toprağa.
Güller susmuş, papatyalar solmuş,
Kokularında bile yoksun artık.

Dereler suskun, nehirler ağlamıyor,
Rüzgar bile usul, sanki senin yasını tutuyor.
Sessizlik, kelebek kanadı gibi ince,
Ama kalbimi yırtacak kadar derin.

Su sesini duyardım bir zamanlar,
Şimdi her damla, sensizliğin yankısı.
Hislerim yas içinde akıyor içimde,
Adını söylemeden ağlayan bir dua gibi.

Rüzgar kokunu getirdi bir gece,
Bir an, dünyam yine aydınlandı sandım.
Ama geçti —
Çünkü sen gibi, sen gibi gül kokulu bir insan yok artık.

Ben bir ömür seni taşırım içimde,
Kalabalıklar arasında yalnızca biz kalırız.
Zaman durur, nefesler susar,
Bir tek biz, o eski anın içinde yaşarız.

Koluma girersin,
Elimi tutarsın,
Gözlerimin içine bakarsın usulca,
Ve ben bilirim, o anın
Bir daha gelmeyeceğini…