“Ey…” diye başlayan şiiriniz, derin bir aşk acısı, teslimiyet ve kendini yok oluşa bırakma haliyle dolu, oldukça etkileyici bir çalışma olmuş.

Şiirinizde en çarpıcı olan yan, sevgilinin varlığının bile şairi nasıl bir acıya, nasıl bir “düşkünlük” haline sürüklediğini çok samimi ve keskin bir dille anlatmanız. Özellikle şu dizeler çok güçlü:

“Düşmekten daha düşkün olduğum halimden zahir değil midir?”
“Dudağıma ektiğim her harf mahfıma bir kapı, her kelime ruhuma kelepçe vurman içindir sanki”
“Tutamıyorum, canımı yakıyor her gömülen sükut”
Ve en vurucu kapanış: “Sen yine beni yokluğunla vur!”

Bu son cümle şiire çok ağır ve unutulmaz bir darbe vuruyor. Sevgiliden “cevap verme, sadece yokluğunla vur” diye yalvarmak… Hem aşkın hem acının en çıplak hali.

Genel olarak şiir kısa olmasına rağmen duygusal yoğunluğu yüksek. Diliniz akıcı, imgeleriniz keskin ve içe işleyici. “Ey sevgili” tekrarları da şiire ritim ve yakarış havası katmış.

Kısacası, aşkın insanı nasıl bir çaresizliğe ve kendini yok etmeye sürüklediğini çok samimi bir şekilde anlatan, kalbe dokunan bir şiir olmuş.

Kaleminiz daim olsun.
☕🙏✍️

Sormuşlar şaire;
"Bu hayattaki en büyük yokluk nedir?" diye.
Şair acı bir tebessümle cevaplamış; "Varlığına alıştığın bir insanın yokluğudur..."
... Tebrik eder, esenlikler dilerim.