1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
48
Okunma
Afet gibi sinemde yıkıp yıkıp geçiyor
Gözyaşıma bakmadan asırlardır, yalnızlık
Tutunduğum her dalı kökten söküp geçiyor
Acımasız fırtına, canavardır yalnızlık
Kalbimi alev alev yakıp yakıp geçiyor
Külümü izlemeye cüretkardır yalnızlık
Üzerime kaynayan sular döküp geçiyor
Lisanımda büyüyen ahu zârdır yalnızlık
...
İşte beni attığın o karanlık boşlukta
bir ışık hüzmesine nasıl muhtacım anla
Anla ki bu yokluğun neyi soldurdu gün gün
Neyi küle döndürdü, neyi sildi zamanla
Kelimeler eridi cümleler toprak oldu
Sen kimbilir kiminle hangi dem sarhoşlukta
Yalnızlık ruhumda iz dalımda yaprak oldu
Aşk dediğin kalp ile, sanma ki hüsnü zanla...
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz