Mısralarınızdaki o ağır sessizlik ve vazgeçmişlik hissi çok derinden yankılanıyor. "Sözlüksüz bir lisan" ifadesi, insanın anlatmak istediklerinin artık hiçbir kelimeye sığmadığı o kırılma noktasını çok çarpıcı özetlemiş.

Umudu kökünden sökmek, insanın kendi içindeki baharı kurban etmesi gibi; geriye kalan o "külden güruh" betimlemesi ise yıkımın büyüklüğünü hissettiriyor.

​Özellikle şu kısım oldukça dokunaklı:
​Saç telimde binlerce ak
Tanınmaz bir insanım şimdi
​Bu dizeler sadece yaşanmışlığı değil, ruhun fiziksel bir aynaya yansıyan yorgunluğunu da anlatıyor. Kendine yabancılaşmak, belki de o büyük fırtınaların ardından kalan en zorlu durak.

Kaleminize sağlık; hüznü bu kadar duru ve imgesel bir dille kağıda dökmek, o çorak toprağa aslında gizli bir can suyu vermek gibidir.

Ne demiş şair;
şiir bir köstebektir,
şairin kimliğini ele verir.
... tebrik eder, esnlikler dilerim.

İnsan bazen kendi içindeki yeşili kaybedince, kendisine bile yabancılaşır. Bu şiirde de o yabancılaşma sessiz ama keskin bir şekilde hissediliyor.”
Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.