Gönül Defteri
Ben sana geldim…
Bir akşamın yorgunluğunu,
Bir ömrün suskunluğunu alıp geldim kapına.
Yüreğimi avuçlarımda taşıyarak
Gönlünün kapısını çaldım.
Sen…
Bir yabancı gibi baktın bana.
Ve o kapıdan
Sessizce kovdun beni.
Ben yüreğimi açarken sana,
Bir ömürlük sevdayı sererken önüne,
Benim gönül kapımı kıran kim?

Ben seni özlerken,
Sensizliğinle yaraladın beni.
Ben sana doğru yürürken
Beni yol ortasında yalnız bırakan kim?
Ben gönül defterimi açtım sana.
Her sayfasına sevdayı yazdım.
Sen bir tek kelime bile düşmedin o sayfalara.
Gözyaşlarım içime akarken
Bir damla yaşımda beni boğan kim?
Ben sana can olmaya çalıştım…
Sen benden canımı aldın.
Ben sana ulaşmaya çalışırken
Beni darağacında asılı bırakan kim?
Bir çiğ damlası gibi düştün artık gözümden.
Bu kalp senin için çarpmaz artık.
Bir zamanlar sana ardına kadar açık olan kapım
Şimdi sessizliğe kapandı.
Ne söylersen söyle artık boş.
Ne yaparsan yap artık geç.
Çünkü gönül defterim kapandı.
Ve bazı defterler vardır
Bir kere kapandı mı
Bir daha açılmaz.
Kaderimin yazısını bile sildin içimden.
Sana verdiğim sevgiyi
Sonbaharın savurduğu yapraklara çeviren kim?
Ben ruhumda bir bahar büyütmek istedim.
Ama dallarım kırıldı,
Yapraklarım döküldü,
Sevdam içimden söküldü.
Artık sana da
Hiç kimseye de güvenim yok.
Gözlerim uzaklara dalıyorsa eğer
Sebebi sensin.
Çünkü ben sana geldim…
Yüreğimle, sevgimle, umudumla geldim.
Ama şimdi geriye tek bir soru kaldı:
Ben sana geldim…
Peki beni senden
Bu kadar uzaklara gönderen kim?