3
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
116
Okunma
Kalbim bir sokak şimdi,
Işıkları yarım yanıyor.
İnsan kalabalığı içinde
Yalnızlık çoğalıyor.
Bir bildirim sesiyle bölünüyor iç sesim,
Parmaklarım dünyaya dokunuyor belki,
Ama ruhum hâlâ
Eski bir sessizliği arıyor.
Ey gönül,
Bu telaş kimin için,
Bu koşu nereye?
Bir an dur da bak:
Nefes alıyorsun ya...
İşte mucize.
Sevgi eskimedi aslında,
Sadece biz hızlı tükettik onu.
Bir “görüldü”ye sığdırdık hisleri,
Oysa aşk..
Sabır isterdi,
Derinlik,
Bir de ruhu olan bir dokunuş.
Kırılma diye saklama kalbini.
Kırıl.
İçinden ışık sızsın.
Her yara bir kapıdır aslında,
Yeter ki
Oradan bakmayı seçesin.
Ey insan,
Kendini dışarıda arama bu kadar.
En uzun yolculuk,
İçine doğru olandır.
Unutma:
Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş,
Dönüp dolaşıp yine
Kendine varırsın.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz