iki kızıl şahin uçuyor
göğü çember yaparak
ayaklarımın altına
alıyorum şehri
ruhum yırtılıyor
buruşuk bir kağıt gibi
ruhum
alev alev yanmakta


çölü günlerce sallıyor
içimdeki toz bulutu
bir kıtlık sarıyor
Kösedağ’ ını
ne kuşa ekmek
ne sevdama buğday
gurbet gurbeti çağırıyor
bir fırıncı hiç durmadan
ateşe odun atıyor
şehir yanıyor


buralar hep ağaçtı
diyor babam
ağaçtı hep
şu gördüğün bayırlar
bin ah ile
Kösedağ’ dan
dökülüyorum
duman duman
bulutlardan tütüyor
Özlem
sımsıcak bir çay
damağımda hasret oluyor


serinlemek istemiştim
bayım
su yerine
serinlemek diyorum
şimşekleri yutuyor
yağmur
’sevmek’
sadece ateş
yağmur ateşe kardeş


çocukluğum
asma yapraklarında asılı
bir boşluk arıyor
gülüşlerim
toparlanıyor
ateş
çöl
ve duman
umut
ekmeğe bölünüyor


ağlayan keman susuyor
inleyen ney
ölümü öldüren aşk
sevmek
iki kızıl şahin gibi
göğe ermek
sevmek
bir çemberden geçmek

ŞuLeCan
24 Mayıs 2021