3
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
36
Okunma
Kim demiş ki insan için;
"Demirden irade, çelikten zırh" diye?
Hepsi de allı pullu cümleler;
Dışı süslü, içi fiyaskodan...
Ah şu insan!
Camdan kırılgan, ipten ince;
Kalbinden hasarlı, harabeden hallice.
Akıllı dediğimizde var onca hile,
Deli dediğimizde konuşur hikmetlice.
Kim demiş ki insan için;
"Demirden irade, çelikten zırh" diye?
Öylesi var ki; tek bir söz ile dövülmüş ölesiye,
Edememiş bir iki kelime bile.
Benim diyen yiğitlerin adı bir çift göze yenilince,
Kim der ki: "İnsan demirden irade, çelikten zırh..."?
Dostundan hıyanet, düşmanından merhamet görünce;
Kim der ki: "İnsan demirden irade, çelikten zırh"?
Ben diyorum ki insan;
Yükü sırtlanarak demiri de, çeliği de eriten...
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz