Gece yarısı mavi ışıkta yüzün soluyor
Senin adımı ararken parmakların titriyor
Ekranda kaybolmuşsun, ben bekliyorum
Kalbim atıyor sen “görüldü”de donuyorsun
Bildirimler kalp şeklinde yağıyor üstüne
Her linki bir öpücük sanıyorsun belki
Gerçek dudaklarım soğuk kaldı burada
Sevgin artık 5G hızında, benimki dial-up

Yan yana uzanıyoruz, dizlerimiz değiyor
Ruhlarımız iki ayrı uygulama penceresinde
Story’me bakıyorsun, ben son görüldüye
Arada duvar kağıdı kadar mesafe var
Kahkaha atıyorsun ama sesin hoparlörde
Benim gülüşüm sana ulaşmıyor artık
Telefonun sıcaklığı tenimden daha yakın
Biz birbirimize sarılırken cama sarılıyoruz

“seviyorum” yazdım, üç nokta dans ediyor
Kalbim senin cevabını beklerken eriyor
Sonra tek tik, mavi ve acımasız
Okundu ama, okunmadı içimdeki yangın
Kalpler emojiyle geliyor, gözyaşı yok
Senin aşkın pil bitince kapanıyor
Benimki şarj aleti çekilse de yanıyor
Görmüyorsun, çünkü ekranın arkasındasın

Şimdi boş yatakta telefon başucumda
Senin son mesajın hâlâ açık, soluk ışıkta
Aşkımız sonsuz kaydırmaya dönüştü
Yukarı aşağı, hep aynı döngüde kayboldu
Gerçekten özlüyorum, camdaki halini değil
Ama elim telefona gidiyor yine, alışkanlık
Seni kaybetmekten korkuyorum diye değil
Sensiz kalmaktan korkuyorum, "sensizim"

Bedri Demirpençe